زکات فطره یکی از فرائض مالی ضروری در اسلام است که در فقه امامیه و مذاهب اهل‌سنت جایگاه ویژه‌ای دارد. این پژوهش با رویکرد فقه مقارن، به دقت مسئله‌ی **زکات فطره میهمان شب عید فطر** را مورد واکاوی قرار داده است. هرچند در وجوب فطره‌ی افراد واجب‌النفقه اتفاق‌نظر وجود دارد، اما درباره‌ی مسئولیت پرداخت آن توسط میزبان برای میهمان، ماهیت تعبدی یا تعقلیِ حکم و محدودیت زمانی این مسئولیت، اختلاف نظرهای فقهی مشاهده می‌شود.



منابع فقه امامیه، ادله‌ای همچون اجماع، طریق احتیاط، و روایات عام (ملاک: عیال بودن) و همچنین روایت خاص حسن بن محبوب را برای اثبات وجوب بر میزبان ارائه می‌کنند. تحلیل نشان می‌دهد اجماع‌ها مدرکی و فاقد حجیت مستقل هستند و احتیاط نیز به دلیل وجود اماره نقلی نقض می‌شود. روایت خاص، صراحتاً میهمان را مصداق عیال می‌داند. در مقابل، مذاهب اربعه‌ی اهل‌سنت، زکات فطره میهمان را واجب ندانسته و آن را صرفاً محدود به افراد تحت نفقه می‌دانند. یافته‌های پژوهش، حکم را **تعبدی** دانسته و اقوال مبتنی بر محدودیت زمانی را فاقد دلیل می‌داند و بر ضرورت رجوع به عرف جهت تعیین مصادیق تأکید می‌ورزد.